Davis Diaries #8: Puberperikelen

Over Amerika in haar adolescentie

'Dit land zit in haar puberteit. We zijn pas 250 jaar oud!’

Aldus mijn Amerikaanse buurvrouw die ik deze week tegenkwam in het park. Ik kwam net uit San Francisco waar ik had getracht aan mijn boek te schrijven en was met twee tassen van het station naar huis gelopen. Daar vond ze wel wat van, ‘you had to call me, I could have picked you up!’ Ik schudde mijn hoofd, vertelde dat wij Nederlanders van fietsen én wandelen houden. We praatten door over ons verblijf hier, ze vroeg hoe lang we nog bleven en verontschuldigde zich daarna uitvoerig voor de president. 'We even miss George Bush, and he was the worst president we ever had.'

Haar schaamte kom ik hier in Californië veel tegen, het regent excuses, er is angst om naar Europa te gaan, waar ze als Amerikaan vast niet meer welkom zijn en sowieso beschimpt zullen worden. Wat ze totaal begrijpen. Zelf ben ik ook voorzichtig met mijn ervaringen delen, ik ben tenslotte in het land van de duivel en draag daardoor actief bij aan de immigratiepolitie en deze politiek, aldus een comment op Linkedin laatst. Vrienden durven niet meer op bezoek te komen, de verhalen over checks op vliegvelden, de reacties uit hun omgeving. Amerika is geen land waar je als fatsoenlijk mens nog naartoe wil. Zelfs mijn moeder die haar ticket al heeft geboekt, voelt zich er ongemakkelijk bij.

Ik hoor het aan. Begrijp het. En vind het jammer. Amerika is om allerlei redenen niet per se mijn land, maar het is ook gigantisch. Van waar ik woon naar Minneapolis is bijvoorbeeld 3000 kilometer, even ver als van Nederland naar Marokko. Er zijn vijftig staten, en 68 miljoenen mensen die niet voor deze president. Dat Amerikanen mede schuldig zijn aan deze president en te weinig in opstand komen is makkelijk gezegd vanuit je veilige huis met vrijwel gratis ziektekosten en ontslagbescherming. Als je weet wat het leven hier kost, wat je betaalt voor een bezoek aan de dokter zonder verzekering (rond de 500 dollar), dat je werkgever vaak minimaal de helft van die torenhoge ziektekostenpremie betaalt (zo’n 1000 dollar, en jij nog 500), dat je vaak alles verliest bij ontslag en dat kan dus gebeuren als je je uitspreekt deze regering. Ik weet dat veel docenten daarom bijvoorbeeld voorzichtig zijn in wat ze delen: als een leerling thuis ‘klikt’, en er komt een klacht, dan is een berisping en wie weet baanverlies niet ver weg. Er is dus veel angst, overigens ook voor een binnenlandse oorlog. Zo zijn er in het leger, waar traditioneel veel republikeinen in zitten, veel spanningen en de vraag is hoe lang dat nog goed gaat.

Tijdens een buurtborrel vertelde een buurtgenoot laatst hoe storend ze het vindt dat Amerikanen over een kam worden geschoren. ‘Dat we de taal, het volkslied en de president delen maakt ons nog niet hetzelfde,’ zei ze. ‘Californië en Alabama zijn net zo verschillend als Nederland en Spanje.’

Wat me nog meer opvalt en waar het maar weinig over gaat, de steden hier zijn liberaal, activistisch, creatief, innovatief, nog meer dan bijvoorbeeld Amsterdam. Er gebeurt zoveel op plekken als LA, San Francisco, NY, Seattle, Berkely, Washington D.C, Chicago, Boston, Portland, Minneapolis. De regering krijgt er geen grip op, en de inspirerende (democratische) leiders of afgevaardigden: Zohran Mamdani, Jacob Frey, Ilhan Omar, Alexandra Ocasio-Cortez zijn onverschrokken. Het is de reden dat ik van steden houd, de geschiedenis, talloze nationaliteiten, genders en persoonlijkheden vormen een sterke community. Niet voor niets zijn de rode staten dunbevolkter, afgelegen, geïsoleerder. Daar omring je je met dezelfde type mensen die je misschien al je hele leven kent.

De skyline van San Francisco

Ik woon niet in een grote stad, maar wel in een uitgesproken democratisch, internationaal, Californisch universiteitsstadje. Ook hier is een sterke gemeenschapszin, je kijkt om naar de ander, deelt met Thanksgiving extra maaltijden uit aan daklozen, naar een etentje neem je luiers mee voor de host die een voedselbank inzameling houdt, tieners helpen mee met community-initiatieven. Overal waar ik kom hoor ik verhalen over (groot)ouders die naar Amerika kwamen vanuit Europa, Azië, Latijns-Amerika, en met niks een bestaan opbouwden, ik zie hoe mijn kinderen op school en de sportvelden de hele wereld tegenkomen. Het is inspirerend en verrijkend en ook een fantastisch medicijn tegen het white power denken van deze president. Het krijgt helaas allemaal maar weinig aandacht buiten Amerika, terwijl elke scheet van D.T breed wordt uitgemeten. En nee natuurlijk moeten we niet al zijn oprispingen negeren, maar ik zou wel wensen dat we meer doorzien wat hij doet. Constant chaos en angst creëren, constant zorgen dat de hele wereld met hem bezig is.

Daarom heb ik een klein voorstel: zullen we de juristen, politici, journalisten die hun baan op het spel zetten - en dus hun ziektekostenverzekering, huis en vrijheid- door in opstand te komen, net zoveel aandacht geven als de scheten van D.T? Zodat we ook ergens voor zijn en niet alleen maar tegen? Zodat we verandering van binnenuit steunen? Als ik iets leerde van mijn NSB familiegeschiedenis dan is het wel dat schaamte verlamt, tot niks leidt en verandering van binnenuit het meest effectief is. Maar dat kan alleen met steun. Ergens tegen zijn is makkelijker, en het algoritme smult ervan. De vraag is of het ook het meest effectief is voor het grotere doel: deze puberale president zo snel mogelijk weg krijgen.

En tot slot nog even het verzoek van mijn buurvrouw: 'Vertel Nederlanders dat we onze president haten. Dat het kiessysteem zal veranderen als dit land volwassen wordt.'

---

Ik ben Miloe, schrijvers, schrijfcoach en ik woon tijdelijk in Davis, Californie. Ik schrijf hier over mijn ervaringen als soortvan expat, maar ook over mijn pubers, mijn werk en wat me verder bezighoudt.